ผมมีเวทมนต์ ตอนสอง จดหมายลึกลับ
ผมรุกขึ้นมาล้างหน้าแรงฟัน เพราะต้องรีบไปให้ทันเข้าแถวตอนเช้า ผมเสียเวลาคุยกับรองเท้า
แตะมากไปหน่อย ผมคิด
ผมเดินออกจากบ้าน อากาศวันนี้ค่อนข้างเย็นกว่าทุกวัน ผมสงสัยนิดหน่อยแต่ก็ไม่แปลกใจ
เพราะพยากรณ์อากาศบอกว่าวันนี้อากาศจะร้อนกว่าทุกวัน ก็แน่หละ เคยพยากรณ์ถูกซะที่ไหน
ผมกำลังก้าวออกจากบ้านอย่างเร่งรีบ แต่ผมสดุดเข้ากับอะไรบางอย่างกำลังขยับ อยุ่ข้างรั้ว
"แก๊กๆ ก๊อง"
เสียงไรวะ " มีจดหมาย! ไอหนู มีจดดหมายยย ฮิ ฮิ ฮิ " สีเสียงคนแก่ ฟังแล้วขนลุกดังขึ้นมา
ผมเดินเข้าไปดู อย่างระมัดระวัง
" ไอหนู มีคนโส่งงง จดหมายย ให้แก ฮิ ฮิ ฮิ " ตู้จดหมายเก่า สีแดง พูดกับผม
ผมค่อนข้างแปลกใจ ปกติสิ่งของพวกนี้มันจะไม่พูดกับผมก่อน
" เป็นไปได้ยังไง " ผมอุทาน
" จดหมายยย ปิดผนึกก เอาไปซะ ฮิ ฮิ ฮิ " ตู้จดหมายพูดจบ
ทันใดนั้นมีควันพวยพุ่งออกมาจากตู้จดหมาย ผมหยิบจดหมายที่อยู่ในตู้ก่อนที่มันจะโดนไฟไหม้
ผมพลิกจดหมายมาดูชื่อที่อยุ่ แต่ปรากฏว่ามันว่างเปล่า มีคราบเปื้อนเป้นวงสีแดงเหมือนเลือด
ผมพลิกมาดูด้านหน้าจดหมาย มียางที่ถูกปั๊มเป็นตราสัญลักษ์ คล้ายๆตราโรงเรียนนานาชาติ
ผมแกะมันออกอย่างรวดเร็ว ด้วยความหวังที่ว่ามันจะมาจาก โรงเรียนเวทมนต์ชื่อดัง
ผมฉีกมันออกอย่างรวดเร็ว " แค๊กกก " เสียงกระดาษขาดเนื่องจากผมฉีกอย่างไม่ระวัง ทันใดนั้น
มีแสงสีเขียวสว่างจ้าออกมาจากจดหมาย มีตัวหนังสือเรืยงแสงสีขาว ติดปีก บินออกมา เรียงหน้า
กระดานเป็นแถว เหมือนถูกฝึกมาเป็นอย่างดี
" เจ้าจงฟัง!! " มีเสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงที่มีพลังอำนาจเวทมนต์แอบแฝงอยู่อย่างรู้สึกได้
" ข้ามีข่าวดีมาแจ้งให้กับเจ้า เหล่าพ่อมดน้อยของข้า "
ด้วยความสามารถและพลังเวทมนต์ของเจ้า เป็นที่ประจักษ์
ในนามของ ผอ โรงเรียนเก่าแก่ที่สุดในประวัติศาสตร์โรงเรียนเวทมนต์
โรงงเรี....
"พรึ๊บ" แสงสว่างดับลง ผมยังคงนิ่งเงียบด้วยความตกใจ แต่งงกับเหตุการที่เกิดขึ้น
ผมเริ่มได้สติ จึงหยิบจดหมายขึ้นมาดู มีอักษร แปลกประหลายอยู่เต็มไปหมด
ผมจ้องมองที่จดหมายเป็นเวลานาน...
"อ่าว ภาษาไทยนี่หว่า ลายมือห่วยชิบเป้งเลย"
ผมอ่านต่อ พรางคิดในใจ " จะมีเอฟเฟคอลังการออกมาทำแป๊ะอะไรฟะ "
" โรงเรียน ฮอก ฮ..ฮอก วอด!!!!!! "
ผมนิ่งเงียบ เหงื่อผมแตกพร่าน ใจผมเต้นเร็ว อย่างควบควมไม่ได้
ผมเอามือปาดเหงื่อที่ไหลลงมาบังตาผม และอ่านมันอีกครั้ง
เอะ ?
" ฮองคอด"
"..อินเตอร์เนชันเเนลสคูล "
เฮ้ย!! " โรงเรียนไรวะ " ผมอึ่ง และรุ้สึกมวนท้องอย่างบอกไม่ถูก
หน้าของผมชา เมือนโดนตบซักสิบทีติด แต่ผมก็ตั่งสติแล้วอ่านต่อ
" เรายินดีรับเจ้า มาเป็นศิษรุ่นที่ หนึ่ง ของโรงเรียนเรา " อ่าววว ไหนว่าเก่า
เจ้าคงคิดหละสิว่าโรงเรียนเก่าแก่ ทำไมถึงเป็นรุ่นที่หนึ่ง ฮึ ฮึ ฮึ
เก็บความสงสัยของเจ้าไว้ก่อน ในยามรุ่งสาง ของวันที่ 4 เดือน 12 ปี 2010
จะมีรถมารอรับเจ้าอยู่ที่หน้า เซนทรัลเวิล เจ้าจงไปรออยู่ที่นั้น แล้วเจอกัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า
.............. " เสียงเงียบไปซักพัก
" เพ๊งง ตุ๊บ เฮ้ยยย ไอแมวบ้า ซอสมะเขือเทศหก หม... "
" พรึ๊บ "
ไฟรุกพรึ๊บขึ้นมาทันที จนผมต้องปล่อยจดหมายนั้นทิ่งอย่างรวดเร็ว
ผมอึ้ง และงงงวยกับสิ่งที่เกิดขึ้น เฮ้ออออออ
เขียนไปได้
ต่อตอนต่อไป มั้ง
ผมลุก..ไม่ใช่รุก
สะดุด ไม่ใช่สดุด
ฯลฯ
โดยรวมชอบการค่อยๆ คลี่บรรยากาศออกมา แต่อยากให้เขียนให้ถูกค่ะ จะได้มีอรรถรสน่าอ่านมากขึ้น